Bernice Kolko
Biografia
Bernice Kolko urodziła się 2 listopada 1905 roku w Grajewie jako najmłodsze dziecko w rodzinie; miała dwie siostry i brata. W 1920 matka Bernice wyemigrowała wraz z nią do Chicago z powodu żydowskiego pochodzenia, pogarszającej się sytuacji finansowej rodziny oraz śmierci ojca. Matka zmarła w 1922 roku. W 1926 Kolko ukończyła Crane High School w Chicago i wyszła za mąż. W 1929 w Nowym Jorku urodziła syna Eugena.
W 1932 wyjechała do Europy. Na uniwersytecie w Wiedniu uczęszczała na zajęcia z fotografii prowadzone przez prof Rudolfa Koppitza, klasyka piktorializmu. Wróciła do USA w 1934 i zaczęła pracę w Nowym Jorku jako niezależna fotografka. Wykonywała m.in. portrety dzieci w Harlemie. W 1935 brała udział w Collective Exhibition w Nowym Jorku oraz w wystawie w Arts and History Museum w Evansville. W ramach rządowych działań wspierających sztukę zaprezentowała projekt Twarze. W 1942 pracowała w fabryce Lockheed w Los Angeles. W 1944, mając licencję uzyskaną z fabryki, zaciągnęła się do Korpusu Kobiecej Armii USA jako fotografka wojenna.
Po zakończeniu II wojny światowej otrzymała status weterana. W 1946–1947 mieszkała w Riverside w Kalifornii. Prowadziła prace nad fotografią eksperymentalną, uczęszczała na kursy fotografii komercyjnej w Art Center School w Los Angeles. Tam poznała Mana Raya, z którym współpracowała. W 1951 studiowała w miejskim kolegium w Los Angeles. W październiku wyjechała na wakacje do Meksyku, gdzie zaczęła projekt Kobiety Meksyku.
W 1953 zaczęła się jej bliska przyjaźń z Fridą Kahlo i Diegiem Riverą. Rivera zaprosił ją do Meksyku; od tej pory często gościła w Niebieskim Domu w Coyoacán. Kolko znała się również z malarzami Davidem Alfaro Siqueirosem, Chavezem Morado oraz Olgą Costa. Wśród jej znajomych byli Ruth Bernhard, Edward Weston oraz Dorothea Lange, której zrobiła kilka zdjęć.
Aktywność w Meksyku zaowocowała nie tylko fotografiami Fridy Kahlo w codziennym i artystycznym kontekście, ale także rozwojem fotografii ulicznej. W 1955 Bellas Artes National Institute w Meksyku zorganizowano wystawę Kobiety Meksyku, która była pierwszą indywidualną Kolko w tym kraju. Była prawdopodobnie pierwszą kobietą fotografką, której prace pokazano w Bellas Artes. Wystawa prezentowała kobiety w różnym wieku w codziennych i oficjalnych sytuacjach. W 1961 Rostros de México pokazano na uniwersytecie w Guanajuato. Łącznie prace Kolko wystawiano w Meksyku 50 razy. Jej twórczość prezentowano także w Jerozolimie (122 zdjęcia z serii Rostros de México). Fotografowała również na ulicach Jerozolimy, co pozwoliło na zgromadzenie materiału do jej pierwszej książki Rostros de Israel (Twarze Izraela). W tym czasie zaczęła jej dokuczać jaskra.
W 1962 magazyn Artes de México poświęcił numer specjalny tematyce targów i kupców, ilustrowany jej fotografiami. W tym czasie podróżowała po Azji (Sajgon, Karaczi, Mjarma, Formosa, Indie, Tajlandia, Japonia). W 1966 jej fotografie pokazano w galerii Mexican American Cultural Relations Institute w Meksyku. Uniwersytet w Meksyku opublikował książkę Rostros de México, a Instytut Antropologii tej uczelni pokazał wystawę The Indian world of Bernice Kolko. W tym czasie kontynuowała podróże po Ameryce Południowej (Peru, Ekwador, Boliwia, Brazylia, Argentyna). W 1970 wystawę Rostros de México pokazano w Puebla oraz w Muzeum Człowieka w San Diegu w Kalifornii. Bernice Kolko zmarła podczas przygotowań do wyjazdu do Ameryki Południowej; chorowała na artretyzm.
W 2017 r., w Poznaniu, z okazji 110. rocznicy urodzin Fridy Kahlo, zorganizowano wystawę Frida Kahlo i Diego Rivera Polski kontekst, prezentując fotografie Bernice Kolko oraz materiały po Wystawie Sztuki Meksykańskiej w Warszawie (1955).