Elżbieta Lidia Aleksandrowska
Biografia
Elżbieta Lidia Aleksandrowska urodziła się w 1 stycznia 1928 roku w Grajewie, w rodzinie Edwarda Busza, kierownika Spółdzielni Rolniczo-Handlowej Rolnik, i Apolonii z domu Zalewskiej.
W okresie II wojny światowej przebywała w Warszawie, gdzie uczyła się w tajnym Gimnazjum sióstr Nazaretanek; od 1944 kontynuowała naukę na tajnych kompletach w Zalesiu Dolnym. Po wojnie była uczennicą Państwowego Liceum Humanistycznego im. Emilii Plater w Zalesiu Dolnym (1945) i Prywatnego Liceum Humanistycznego sióstr Urszulanek w Poznaniu (1946). W tym samym roku rozpoczęła studia polonistyczne na Uniwersytecie Poznańskim, które ukończyła w 1950.
Od 1948 pracowała w Pracowni Bibliograficznej Instytutu Badań Literackich w Poznaniu, od 1952 w Pracowni Historii Literatury Oświecenia IBL we Wrocławiu, przemianowanej w 1975 na Zespół Edytorstwa i Filologii Literatury Oświecenia, od 1989 do 1993 kierownikiem tego Zakładu. W 1960 obroniła pracę doktorską Zabawy Przyjemne i Pożyteczne 1770–1777, którą pisała pod kierunkiem Tadeusza Mikulskiego (po jego śmierci promotorem pracy został Zygmunt Szweykowski).
Od 1962 była współpracownikiem Polskiego Słownika Biograficznego, w 1986 została członkiem Rady Naukowej, od 1964 członkiem komitetu redakcyjnego, a od 1972 redaktorem naczelnym serii Studia z Okresu Oświecenia. Była jednym z autorów poświęconych oświeceniu tomów 4–6 Bibliografii literatury polskiej Nowy Korbut, które ukazały się w latach 1966–1972. Od 1968 była członkiem zespołu przygotowującego Słownik pseudonimów pisarzy polskich. W 1973 habilitowała się na podstawie pięciu artykułów, które w latach 1959–1972 ukazały się na łamach Pamiętnika Literackiego, zebranych jako Studia nad Monitorem.
W 1976 została członkiem zespołu opracowującego słownik Dawni Pisarze polscy (wyd. 2000–2005), w 1980 redaktorem serii Zapomniani Poeci Oświecenia. Dla serii Biblioteka Narodowa przygotowała tom Monitor 1765–1785 (wyd. 1976). Wydała także Wiersze Józefa Koblańskiego i Stanisława Szczęsnego Potockiego - zapomnianych poetów Oświecenia (1980) i Wiersze Józefa Morelowskiego (1983).
W 1985 została mianowana profesorem nadzwyczajnym, w 1994 profesorem zwyczajnym. W 1999 przeszła na emeryturę.
Od 1974 była członkiem Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego.
Od 1952 była zamężna z Janem Aleksandrowskim (1927–2004), inżynierem mechanicznym, pracownikiem naukowym Politechniki Wrocławskiej.
Zmarła we Wrocławiu, pochowana na cmentarzu św. Wawrzyńca (sektor 3c-C-1_2).