Wiesław Andrzej Śladkowski

Historyk
28.02.1935 Grajewo

Biografia

Wiesław Andrzej Śladkowski urodził się 28 lutego 1935 roku w Grajewie. Po ukończeniu I Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Długosza w Nowym Sączu podjął studia historyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, które jednak skierowano go na Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. W 1955 opublikował pierwszy artykuł Cztery tysiące lat w Klementowicach, a w 1956 obronił pracę magisterską Organizacja, skład społeczny i wyznaniowy sejmiku lubelskiego w latach 1571–1648.

Po studiach pracował w Wojewódzkim Archiwum Państwowym w Lublinie i nawiązał kontakty z czołowymi historykami. Od 1959 był asystentem naukowym Juliusza Willaume’a w Katedrze Historii Powszechnej Nowożytnej UMCS. Doktoryzował się pracą Kolonizacja niemiecka w południowo-wschodniej części Królestwa Polskiego w latach 1815–1915 (wyd. 1969).

W 1969 otrzymał stypendium rządu francuskiego. Jego habilitacja Opinia publiczna we Francji wobec sprawy polskiej w latach 1914–1918 (wydana w 1976) była wynikiem pobytu we Francji; od 1982 był profesorem nadzwyczajnym, a od 1992 profesorem zwyczajnym. Śladkowski jest autorem około czterystu publikacji, w tym polskich biografii Georges Clemenceau i Ferdynanda Focha. Jego badania koncentrują się na historii Lublina i Lubelszczyzny, polityce i kulturze drugiej połowy XIX wieku, ze szczególnym uwzględnieniem powstania styczniowego, a także historii Francji i stosunków polsko-francuskich.

W latach 60. był członkiem zespołu opracowującego tom z wyborem pamiętników uczestników powstania styczniowego w Lublinie i Lubelszczyźnie; opracował pamiętniki rotmistrza Antoniego Migdalskiego. Później opublikował monografię Kazimierza Gregorowicza i inne prace, w tym biografię Kazimierza Gregorowicza z 2020 roku. W 2005 ukazała się księga pamiątkowa Ku Niepodległej. Ścieżki polskie i francuskie 1795-1918.

W 13 marca 2025 w Lublinie odbyła się uroczystość z okazji 90. urodzin oraz 70-lecia pracy naukowej Śladkowskiego, powiązana z promocją jego książki O utraconej i odzyskiwanej Niepodległości. Laudację wygłosił Wiesław Cabanz.

Członkostwo w gremiach naukowych i organizacjach obejmowały m.in. Komitet Badania Polonii PAN, Radę Naukową Instytutu Historii PAN, Komitet Nauk Historycznych PAN, Radę Archiwalną przy Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwowych, Polskie Towarzystwo Historyczne (honorowy członek, sekretarz generalny, wiceprezes), Lubelskie Towarzystwo Naukowe i inne. W 1998 otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.

Życie prywatne: syn Władysława Śladkowskiego, inżyniera leśnika; żona Grażyna, doktor nauk medycznych – hepatolog dziecięcy; córa Anna – prawnik i notariusz. Mieszka w Lublinie, w dzielnicy Węglin Południowy.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Opracował i opublikował około czterystu publikacji naukowych (artykuły, rozprawy, monografie).
Sprawował funkcje dyrektora Instytutu Historii UMCS (1977–1978) i kierownika Zakładu Historii Nowożytnej (2001–2005).
Napisał biografie Georges Clemenceau i Ferdynanda Focha.
Współredagował tomy pamiętników powstania styczniowego na Lubelszczyźnie (1966) oraz monografię Kazimierza Gregorowicza (1984).
Ku Niepodległej. Ścieżki polskie i francuskie 1795-1918 (2005).
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1998).

Ciekawostki

Miał młodszego brata Janusza.
Żona Grażyna jest doktor nauk medycznych i hepatologiem dziecięcym, pracowała w Instytucie Pediatrii w Lublinie.
W 2025 obchodził 90. urodziny i 70-lecie pracy naukowej; uroczystość w Lublinie.

Udostępnij