Zygmunt Karliński

Urodził się 1 maja 1900 roku w Grajewie w rodzinie żydowskiej. W 1919 roku wstąpił do KPRP/KPP i działał w Związku Zawodowym Pracowników Handlowych i Biurowych. W latach 1925–1929 był członkiem żydowskiej organizacji komunistycznej „Pochodnia” i zaangażowany w ruch studencki. W 1928 został kierownikiem Centralnej Techniki ZMK, a w latach 1930–1931 zastępcą kierownika Centralnej Techniki Partyjnej KPP. W 1929–1931 był sekretarzem związku zawodowego robotników przemysłu drzewnego, a 1931–1932 działacz Międzynarodowych Organizacji Marynarzy i Pracowników Handlowych w Gdańsku.

Na początku 1932 wyjechał do ZSRR i wstąpił do WKP(b); od lutego do listopada 1932 studiował w Międzynarodowej Szkole Leninowskiej, a następnie do 1936 studiował fizykę na Moskiewskim Uniwersytecie Państwowym. W 1936 pracował jako optyk w Moskiewskiej Fabryce Filmowej. W latach 1936–1938 walczył w Brygadach Międzynarodowych w wojnie domowej w Hiszpanii, pełniąc funkcję oficer sztabowy (kapitana) 13. Brygady Międzynarodowej i administratora szpitali. Od czerwca 1938 do marca 1939 redagował „Dziennik Ludowy” w Paryżu. Po powrocie do Moskwy pracował w wytwórni żarówek, a od 1942 w Komitecie Radiowym. W latach 1944–1945 był członkiem przedstawicielstwa PPR w Moskwie.

Latem 1945 wrócił do Polski i wszedł w szeregi PPR/PZPR. Został odznaczony Krzyżem Walecznych (1945) za udział w Hiszpanii. W kolejnych latach pełnił funkcje inspektora w Ministerstwie Przemysłu i Handlu, kierownika Zakładu Fizyki w Instytucie Metalurgicznym w Katowicach, dyrektora technicznego Głównego Instytutu Fizyki Technicznej w Warszawie i dyrektora technicznego Zakładów Wytwórczych Lamp Elektronowych L-1. W marcu 1951 objął stanowisko starszego inspektora w Ministerstwie Przemysłu Ciężkiego, a następnie Przemysłu Maszynowego. Zmarł w Warszawie w 1952 roku; pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach obok żony.